Co to jest?
Czym jest opryszczka płciowa (opryszczka genitalna, opryszczka narządów płciowych)?
Opryszczka płciowa jest chorobą wirusową, wywoływaną przez wirusa Herpes Simplex Virus (HSV). Istnieją dwa rodzaje tego wirusa: typ 1 i typ 2. Wirus HSV-1 jest najczęściej przyczyną opryszczki wargowej („zimno”), podczas gdy wirus HSV-2 - opryszczki płciowej.
Objawy spowodowane przez obydwa typy wirusa HSV-1 i HSV-2 są w zasadzie takie same – są to charakterystyczne surowicze pęcherzyki, zmieniające się w późniejszym okresie w małe, bolesne ranki, a potem strupki.
Do zakażenia wirusem dochodzi poprzez mikrouszkodzenia w skórze lub śluzówce w czasie bliskiego kontaktu z osobą zakażoną (seks, także oralny).
Wirus dostaje się do wnętrza komórki nabłonka lub śluzówki i wykorzystuje jej materiał genetyczny do własnego powielania się (replikacji), doprowadzając do zniszczenia komórki „gospodarza”. To jest właśnie przyczyną powstania charakterystycznych zmian na skórze - bolesnego zaczerwienienia, swędzących pęcherzyków a potem nadżerek.
Po zakończeniu namnażania, wirus przedostaje się do nerwu czuciowego w miejscu wtargnięcia i zaczyna przemieszczać się w obrębie nerwu w głąb twojego ciała, aż do zwoju nerwu, czyli miejsca, gdzie nerw bierze swój początek. W przypadku opryszczki wargowej są to zwoje nerwu trójdzielnego umiejscowione głęboko u podstawy czaszki...
... a w przypadku opryszczki genitalnej zwoje nerwów w okolicy kości krzyżowej. To tam, z dala od miejsca inwazji, wirus umiejscawia się na dobre i pozostaje do końca twojego życia.
Okresowo wirus reaktywuje się , wędruje znowu drogą nerwu czuciowego w kierunku powrotnym do powierzchni skóry, gdzie znów zaczyna się namnażać. Dla nas oznacza to nawrót choroby, pojawienie się bolesnych pęcherzyków i nadżerek. Dla wirusa - możliwość przeniesienia się na innego osobnika.
Wirus opryszczki nie jest jedynym wirusem, który żyje w nas do końca naszych dni. Każdy kto chorował na ospę wietrzną również nosi w sobie uśpionego wirusa (Hepres Zoster Virus - HZV) . Jednakże ten wirus reaktywuje się bardzo rzadko, a wówczas jest przyczyną bolesnej choroby zwanej półpaścem.
